कविता

रात्रीच्या गूढ गर्भात विरत जाणाऱ्या
चाहुलींच्या गर्द वाटा….
अस्पष्ट लयीत घुमत जाणारा
श्वासांचा हिंदोळा ….
 
देहभर उमटत जातात स्पर्शांचे कवडसे
लखाकून उठतो गात्रांत थिजलेला अस्फुट पारा
खिडकीशी चंद्र घुटमळतो थोडा
रातराणीही वाटते थोडीशी हळवी….
 
आत आत खोलवर डुचमळत रहातात
आसुसलेले वेडे बहाणे….
दिठीची कुंपणे ओलांडून निसटून जातात
काही हळवे उमाळे….
 
विरत जातात जाणिवांचे प्रदेश
मनाचा पसारा विस्कटलेला….
चंद्र भाबडा लपेटून घेतो
थकली भागली सावळी पहाट….”
 
 
श्रद्धा
30.04.2013

 

Advertisements
This entry was posted in कविता, हिंदोळे मनाचे and tagged . Bookmark the permalink.

लिखाण आवडल्यास जरूर कळवा.

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s