प्रिय श्रावी,

हा तुझ्या सुट्टीचा शेवटचा आठवडा. पुढच्या आठवड्यात शाळा सुरु होईल. मग तुला तुझंही एक रुटीन सापडेल आणि तू त्यात रमूनही जाशील.

खूप दिवसांनी तुला पत्र लिहितेय. आज मी तुझ्याशी जे बोलणार आहे नं ते मी तुला समोर सांगून समजणारच नाहीये पण तरीही मला असं वाटतंय की या टप्प्यावर तुझ्याशी बोलावं, निदान मला तुझ्यापर्यंत जे काही पोहोचवावंसं वाटतंय ते शब्दांत तरी मांडावं.

आज मला नं कसं वाटतंय सांगू? जेव्हा आपण एखाद्या गोष्टीबद्दल प्रचंड passionate असतो, तेव्हा आपसूकच आपण ती गोष्ट सगळ्यांपेक्षा उत्कृष्ट असावी याबाबत आग्रही बनतो. त्यामध्ये सगळ्या ‘the best’ गुणवत्ता add करण्यासाठी धडपड करतो. त्या विषयी काही उणं असण्याचा विचारही आपणास सहन होत नाही. एक आईही आपल्या मुलाबाबत तितकीच passionate असते. तिला आपलं मूल कायमच ‘the best’ घडवायचं असतं. म्हणून तर आईच्या वर्तुळात फक्त आणि फक्त मुलांचा परीघ असतो. आई आणि मूल यात द्वैत कधी नसतच. आई कायम आपल्या मुलाच्या माध्यमातून स्वतः चं मूल्यमापन करत असते. मुलाच्या वागण्यामधून स्वतः चं यशापयश जोखत असते. मुलाचं कौतुक ती स्वतःचा आनंद मानते तर मुलाच्या अपयशात तिला स्वतःची हार दिसते. कदाचित मी जे म्हणतेय ते फार अतिशयोक्ती वाटेल, कदाचित मुलाचं स्वतंत्र व्यक्तिमत्व मला मान्य नाही असंही वाटू शकेल पण कसं असतं ना, तार्किकतेच्या कसोट्यांवर कितीही वेळा घासलं तरी हे तत्वज्ञान काही आईच्या पचनी पडायचं नाही. आई आणि मुलाची नाळच अशी जोडली गेलेली असते की आईला स्वतंत्र विचार उरतच नाही.

यावर्षी तुझी शाळा सुरु होणार आणि खऱ्या अर्थाने (ऑफिशियली) या जगाच्या स्पर्धेत तुझी वाटचाल सुरु होणार. इतके दिवस स्वच्छंद असलेलं तुझं बालपण एका रुटीन मध्ये आणि असंख्य नियमावलींमध्ये अडकलं जाणार. पण त्याच बरोबर तुझं क्षितीज विस्तारणार, असंख्य नव्या गोष्टींची दारं तुझ्यासाठी खुली होत जाणार. याच टप्प्यावर तुझी personality घडत जाईल. बाळा, मोठं होत जाताना सगळ्यांनाच या टप्प्यातून जावं लागतं. नव्हे ते तसंच असावं हेच उत्तम. आज आई म्हणून विचार करताना मी स्वतःही खूप nervous आहे. एक प्रचंड हुरहूर, उत्सुकता, आनंद, अशा अनेक संवेदना जाणवतायेत. आपलं एवढंसं पिल्लू, सतत आपल्या कुशीमध्ये दडणारं, प्रत्येक गोष्टीसाठी आई – आई करून मागे मागे करणारं, निरागस डोळ्यांचं, चांदण्यासारखं हसू असलेलं माझं गोडूलं माझ्या पासून सुटं सुटं होत जाणार हा विचारच खूप अस्वस्थ करणारा असतो गं. आपलं मूल मग ते कुठल्याही निमित्ताने का होईना आपल्यापासून स्वतंत्र होणार हा विचार खूप हलवणार असतो. यामागे फक्त दुखावलेपण नसतं पण त्यामागे आपल्या पिल्लाची काळजी लागलेली असते. या अतीच वास्तव जगात आपल्या पिल्लाचा कसा निभाव लागेल? ही चिंता तर वैश्विक आहे.

तरीही मला प्रचंड आनंद झालाय बाळा, तू आता स्वतःची एक अशी ओळख निर्माण करशील, या प्रवासात तुझ्या म्हनून काही वाटा असतील, तुझ्या आवडी-निवडी, सारं काही तुझं. तुझ्या स्वतःच्या विश्वातला तुझा पसारा. आणखी एक गम्मत सांगू, तुझ्या बरोबरच माझाही एक समांतर प्रवास सुरु झालाय बाळा, तुझ्या अनुभवांनी माझंही आयुष्य समृद्ध होत जाणार, बऱ्याच नव्या गोष्टी कळत जातील या प्रवासात. तुला तुझं असं काही मिळवण्यासाठी सोबत करताना, तुझी काळजी करतानाच तुझ्या पंखात बळही भरायचं आहे. बाळा, या प्रवासात एक आई म्हणून तुला मी काय शिदोरी देऊ? असा काहीसा एक विचार कधीतरी केलाही मी. पण आपल्या दोघींमधलं नातं मार्गदर्शक – शिष्य असं काही असण्यापेक्षा आपण सोबतच करूयात का हा प्रवास? दोघिही चुकत जाऊ, ठेच लागून पुन्हा शहाण्या बनू. म्हणजे पडून पुन्हा सावरताना पुन्हा चालायचं बळही आपसूक येत जाईल.

बाळा, आता तू ज्या वयात आहेस ते खूप नाजूक आहे, अलवार आहे. सगळं छान छान आणि सुखाच्या वाटा असणारं आहे. तुझ्या नजरेला जे जे दिसतंय त्यावर तुझ्या चांगल्या आणि कपट विरहीत नजरेचा चष्मा असणार आहे त्यामुळे प्रत्येक गोष्ट तुला चांगलीच वाटणार. आणि एक आई म्हणून मी कायम प्रार्थना करत राहीन कि प्रत्येक गोष्टीतली फक्त चांगलीच बाजू तुझ्यासमोर येवो. वाईटाचा तुला स्पर्शही नसावा. पण बाळा, प्रत्यक्षात हे एवढं सहज सोपं असतंच असं नाही बरं. जग आपल्याला जाणीव करून देतंच याची. मोठं होण्याच्या प्रवासात कळत जातील तुला हि ही वळणं. सध्यातरी तुझ्यातला आशावाद जिवंत राहणं महत्वाचं. मनू, सतत ऑप्टीमिस्टिक राहा. एवढंच म्हणेन, जग फक्त चांगल्या किंवा फक्त वाईट गोष्टीचंच नाहीये. चांगलं – वाईट या दोन्ही गोष्टी हातात हात घालूनच येतात. या प्रवासात कधी वाईट प्रसंग येतील, कधी दुखावणारे तर कधी उपहास, अपमानित करणारे प्रसंगही असतील, अशावेळी डगमगू नकोस, या गोष्टीना सामोरं जाताना शरीर, मन आणि बुद्धी कायम सुदृढ ठेव. आणि चांगल्या गोष्टींचा स्वीकार खुल्या मनानं करायला शिक. चांगलं मैत्र जोड, एखादी कला जोपास. आयुष्य समृद्ध करणाऱ्या खूप साऱ्या गोष्टी आहेत. त्यांचा शोध घेत राहा. स्वतःला कायम घडवत राहा.

तुझा हा प्रवास अनेक उत्तमोत्तम क्षणांनी बहरत जावो. खूप खूप शुभेच्छा.

तुझीच मम्मा 🙂

Advertisements
This entry was posted in पत्रं - एक संवाद, श्रावीला लिहिलेली पत्रे, हिंदोळे मनाचे and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to प्रिय श्रावी,

  1. authorkattaonline म्हणतो आहे:

    Really touching and sensitive words. Truly reflects warm feelings of a mother for her child. Nice.

लिखाण आवडल्यास जरूर कळवा.

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s